Als ik aan vrouwenemancipatie denk, zie ik geen boze actievoerders – ik zie moeders, dochters, onderneemsters, zorgverleners en creatievelingen die hun plek opeisen. En dat is broodnodig. Want hoewel we al veel hebben bereikt, lijkt emancipatie in Nederland inmiddels te stagneren. Dat is reden genoeg om de strijd weer op te pakken – en daar zijn de Dolle Mina’s opnieuw mee begonnen.
Begin dit jaar kwamen zo’n vijftig voormalige en nieuwe Dolle Mina’s samen om de beweging nieuw leven in te blazen. Ze spuiten leuzen als “Dolle Mina is watching you” in parken, onder andere in Amsterdam, als signaal dat deze publieke ruimtes ook van vrouwen zijn. De aanleiding? Ernstige incidenten waarbij vrouwen tijdens het hardlopen zijn aangerand. De acties zijn bedoeld om vrouwen een hart onder de riem te steken: you’re not alone.
Waarom nu? Omdat we als land wegzakken op de Gender Gap Index – Nederland staat in 2025 op plek 43 wereldwijd. Op het gebied van economische participatie en politieke invloed blijven we steken. Het huidige kabinet telt nog minder vrouwen dan het vorige en ons land heeft nog nooit een vrouwelijke minister-president gehad. Vrouwen werken vaker in deeltijd, komen zelden door tot topfuncties en na hun 31e blijven ze qua carrière achter op mannen. Daar komt bij dat vrouwen nog steeds niet veilig zijn, online én offline. Elke acht dagen wordt een vrouw in Nederland vermoord omdat ze vrouw is. En ook het recht op abortus ligt opnieuw onder druk, ondanks het eerdere schrappen van de verplichte bedenktijd.
De Dolle Mina’s zijn terug omdat emancipatie stil staat. Dat zegt ook Laura Iqbal, een van de jonge vrouwen die zich aansluit bij de beweging. Het voelt alsof we opnieuw voor onze veiligheid en gelijkwaardigheid moeten opkomen – niet alleen op straat, maar ook in bestuurskamers, online ruimtes en binnen de wet. Waar de feministische golf van de jaren zeventig kracht haalde uit ludieke, publieke acties, zie je nu hetzelfde herleven – met een moderne lens: intersectioneel, digitaal versterkt en gericht op reproductieve rechten.
Dolle Mina was geen historische voetnoot, maar het begin van een doorbraak. En in 2025 gloeit de vonk door – niet alleen in rode overalls, maar ook in Instagram-posts, protestborden en online campagnes. Misschien is het tijd om je af te vragen: wat kan ik doen? Spreek je uit, steun elkaar, en laat je stem horen. Dolle Mina leeft voort in ons. Niet omdat we terug willen, maar omdat we vooruit moeten – voor onszelf én voor de generaties die nog komen.
